Welkom op Weblog.nl. Dit is het eerste bericht op jouw nieuwe weblog. Dit bericht kun je aanpassen of verwijderen. Lees in de Kennisbank hoe je een bericht aanmaakt.

Veel plezier!

Talk to the mirror, oh choke back tears
And keep telling yourself: "I’m a diva"

Ik kom uit voor mijn haat aan.. modepopjes. Ik bedoel niet zozeer om hun persoonlijkheid, alhoewle die er zeer door aangetast word, maar hun mode smaak. Als het niet in de Vogue, de Cosmopolitan of de Elle staat, is het niet goed. Als je ook maar een shirt hebt waar niet heel groot DOLCE EN GABANNA staat, als je geen broek hebt van Gsus, als je  geen bijpassende tas hebt, hoor je er niet bij. Sorry als ik de naam van een merk niet goed gescreven heb. Ik bedoel hier heus niet iemand persoonlijk mee, alleen als je je aangesproken voelt, dan mag dat best wel hoor. En, dit is mijn mening dus scheld me niet gelijk uit als je het niet met me eens bent. Ik vind het soms gewoon zo stom om mensen in hokjes te stoppen. Eigenlijk altijd wel. Want wat bereik je er mee? Als je iemand uitmaakt voor Gothic, moet die dan ook maar gelijk met een sticker op zijn hoofd met GOTHIC er op gaan lopen? En ja, ik weet het, ik deed het zelf net ook met die merk a holics, maar niemand, dan ook niemand gaat naar zo’n meisje roepen. Er is daar gewoon geen woord voor. De meeste mensen vinden dat ook gewoon normaal. En als iets normaal is, dan hoeft het ook niet in een hokje. Er zijn miljoenen hokjes, maar nee, niet voor normaal. Normaal. Wat is normaal? Geef me een voorbeeld van normaal.

Er is teveel gebeurd, er is te veel gelachen, er is teveel gehuild. Het is tijd voor iets nieuws. De illusie moet weg in mijn leven. Ik leef mijn leven vanachter een masker, ik bekijk alles en wacht het af. Mijn illusie is te mooi. Ik heb vandaag eens nagedacht. Ik voelde me alleen en ben dingen van me af gaan schrijven. Op school, maar ook thuis.

Wat nou als je heel vaak alleen bent? Alleen, maar niet eenzaam. Eenzaam ben ik niet. Maar alleen. Ik vraag me eigenlijk af wat nou vervelender is. Alleen zijn, of eenzaam zijn? Zou je er een vergelijking mee kunnen maken? Ik weet niet waarom ik nu zo democratisch doe, maar sommige dingen zetten je gewoon aan het denken. Eenzaam ben ik niet. Eenzaam ben je, als er honderd mensen om je zijn maar er niet één is die naar je omkijkt. Eenzaam ben je als je niemand hebt om te vertellen. En niet een dagje, nee, je hele leven. Eenzaam ben ik dus niet. Maar alleen, dat wel. Ook niet altijd hoor en ik ga nu niet zielig doen. Soms is het eigenlijk wel gewoon fijn om alleen te zijn. Niemand die tegen je zeurt. Niemand die iets van je moet, niemand die aan je zit. Ik geef toe, ik was vandaag niet erg aardig op school. Ik had het overal zo mee gehad. Ik noem geen namen. Als er steeds maar aan je getrokken word, ik bedoel, je zit op de middelbare school, je kunt toch wel alleen lopen? Ik erger me er zo aan. Ik erger me aan heel veel dingen en dit is zeker niet het enige waar ik me aan erger. Ik ga niet alles opnoemen want dan ben ik misschien wel dagen bezig.
Net kwam ik via via op een forum terecht, waar ze het filmpje lieten zien waar Brendon ( van Panic! At The Disco ) een fles tegen zijn hoofd gegooid kreeg uit het publiek. Ik snap trouwens niet waarom je zo iets zou doen. Ik snap ten tweede ook niet de reacties van sommigen op dat filmpje. Ik snap dat sommige mensen er om moeten lachen, zulke mensen zijn er ook. Maar om nou gelijk te zeggen dat ze maar iets harder moesten gooien omdat we nu nog niet van die onvruchtbare, ik weet niet meer wat, af zijn.. Ik heb respect voor ieder zijn mening maar dit gaat me toch echt te ver. Ik snap dat niet iedereen dezelfde muziek mooi vind, en ik snap ook dat je niet iedereen mag. Maar ik heb dan zo iets van; Luister dan naar muziek die je wél mooi vind en wél leuke bandleden hebben. Ik denk dat je als band liever een zaal met niet zoveel mensen hebt die je wel leuk vinden dan een hele zaal vol hebt met haters. Ja, ik denk dat het zo is, maar, dit is mijn mening, mijn leven, mijn wereld. Een mening is je eigen ding, alleen je eigen ding. Maar ik vind wel dat je je mening beperkt moet houden. Als je gelijk erbij moet schelden, oke, maar houd dat dan gewoon voor je. Niet iedereen vind het leuk om te lezen hoe je over iets of iemand denkt. Ik heb het eigenlijk nog steeds over dat flessen gooi gedoe, ik bedoel, als je er geen bal aan vind, zeg dan gewoon niets. Als je een band niet leuk vind, waarom ga je dan in godsnaam geld betalen om naar hun concert te gaan? Ach, ik kan er niks over zeggen. Alleen maar dat je dan wel heel ver gaat, en waarom? Om stoer te zijn? Nou, ik noem dat niet stoer, ik noem dat gewoon ziekelijk. Maar, dat is mijn mening. Ik probeer me eigenlijk in te denken hoe dat is, als hater. Oke, ik heb een voorstelling. Het is totaal iets anders dan, ja dan een band op een podium met veel publiek, maar, denk je maar gewoon eens in. Iets wat je gewoon totaal niet kan hebben, iets waar je je zo aan ergert dat die zoiets verdient. Nee, het lukt niet. Ik gun het mijn grootste vijand, voor zover ik die heb, niet om uitgescholden te worden voor ‘mislukte onvruchtbare teelbal.’ Nee. Maar weetje, ik ga me er niet meer druk om maken, zoals ik al eerder zei, ieder zijn eigen mening en daar heb ik dan respect voor. Alleen dit ging me toch wel even iets te ver. Ik vind, van mezelf, dat ik hier vrij redelijk over ben. Ik weet niet hoe het komt, ik denk dat ik me heel erg onbewust aan het inhouden ben. Ik zou normaal gewoon heel hard boos zijn geworden, echt boos om zoiets. Ik kan dat eigenlijk helemaal niet hebben. Het is ook wel omdat het Brendon is hoor, maar als ze dat bij een andere band zouden doen vind ik het ook nog niet normaal hoor. Ik vind het gewoon triest als je niets beters te doen hebt dan met spullen gooien. Ik denk dat ik vandaag een beetje veranderd ben. Ik denk veel meer over dingen na, dat is waarschijnlijk ook de reden dat ik zo lang over dit voorval schrijf wat al best lang geleden is gebeurt. Ik denk er gewoon veel langer over na. Probeer een reden te verzinnen, probeer een motief te zoeken. Ik weet het niet, misschien ligt het wel gewoon aan mij, maar ik denk dat ik redelijker ben geworden. Ja, dat is het. Ik erger me nog wel steeds aan alle dingen die ik niet mag. Maar dan ook echt niet mag. Ik erger me aan stomme dingen, weet je wel. Ik kan niet stomme dingen achter me laten zonder mijn mening daar over te geven. Zoals nu, hoor ik weer zoiets stoms. Ik hoor iets over Goede Tijden Slechte Tijden. Ik kijk het zelf nooit meer, maar weet wel dat Ludo dood geschoten is. Ik hoor nu, dat hij weer terug komt. Ik snap het niet. Hoe kan iemand dood gaan, en gewoon weer binnen komen wandelen? Zo iets kan gewoon alleen in soaps, dat snap ik wel maar toch erger ik me er aan. Waarom zijn soaps altijd zo fictie? Ach, ik moet er gewoon niet meer over nadenken. Er gebeuren wel meer rare dingen. Ik heb gewoon zin om het te zeggen, tegen iedereen. Alleen, het lukt niet. Ik heb een stem maar geen geluid. Ja, zo is het eigenlijk wel. Oh, ik kan er gewoon echt niet tegen, echt niet. Ik kan er uren over doorgaan, uren over nadenken, waarom je zoiets zou gaan doen. Ik maak me heus niet alleen druk om diegene die die fles gooide hoor, maar ook om de meningen van sommige mensen, dat je gewoon zo hard kan zijn. Misschien ligt het wel gewoon aan mij, denk ik te veel na. Maar ik denk wel dat het zin heeft. Misschien wil ik gewoon te graag weten waarom. Ik heb zin om hier uren over door te gaan en te achter halen waarom, waarom je iemand zo noemt omdat je hem of haar niet mag. Ik zou er echt uren over door kunnen gaan, maar dat lijkt me gewoon geen goed idee. Ook al wil ik het wel en heb ik geen idee wie dit ooit leest. Het maakt ook niet uit. Als ik het maar kan vertellen. Als ik het maar kan vertellen, ja daat heb ik wel gewoon behoefte aan.
Het leven is geen spel, het leven heb je maar één keer. Ik weet dat ik me nu gewoon te druk maak over dingen, maar als je eens in de zoveel tijd eens goed nadenkt over de dingen, kom je er achter dat je leven toch nooit zo is als je het verwacht. Je wilt iets, je hebt het niet en je bent verdrietig. Je hebt iets nieuws gezien, het lijkt mooi, je verliest het weer en je bent weer verdrietig. Het herhaalt zich. Geluk kun je niet betalen. Ookal geef je er zoveel voor uit, achter af blijf je toch ziten met het trieste gedeelte. Een verbeelding. Een mooie verbeelding, dat wel. Als ik er op zou terug kunnen kijken zou het mooit zijn geweest. Maar, zoiets kan dan niet want een illusie is niet echt. Je hebt het of je hebt het niet en ik heb het dan toevallig niet. Ik had me voorgenomen te schrijven in het algemeen, zodat iedereen zich er in kan verplaatsen, maar volgens mij is dat niet echt gelukt. Ik kan gewoon mijn gevoelens niet uitten als ik niemand heb om het te vertellen. Daarom schrijf ik het maar op en plaats ik het hier. Niet wetend wie dit allemaal leest. Maar het voelt goed. Het voelt beter om dingen te vertellen, te zeggen, te schreeuwen. Je bent opgelucht. Ik heb zoveel om over te vertellen. Ookal is het tegen de buurman. Als er maar iemand is, die alles hoort en begrijpt en in zijn waarde laat. Al wist ik nooit iets zeker, toch weet ik nu, ik heb te lang gezwegen. Kon ik de illusie maar van me af schudden, kon ik maar gewoon leven met het leven. Soms heb ik zo een mooie droom, dat ik baal dat ik weer wakker word. Ik ga nu niet zielig doen, ik uit alleen mijn gevoelens. Dat ik sochtends weer wakker word en mijn ogen open en écht zie hoe het is. Het is gewoon zo killing. En ik zit nu zo te zeuren, er zijn mensen die het slechter hebben op de wereld. Maar eigenlijk, eerlijk gezegt, denk ik daar nu niet zo aan. Ik heb het nu over mijn leven, mijn wereld. Sommige liedjes beschrijven zo goed mijn gevoelens. Zelfs de afschuwelijkste liedjes van de afschuwelijkste mensen. De tekst kan zo mooi zijn. En ik weet dat je je leven niet kan vergelijken met een verzonnen songtekst door een of andere artiest. Maar toch, ik kan me er soms goed in verplaatsen. Ook in liedjes zonder tekst. Soms denk ik, was mijn leven maar een soap. En dat ik dan ook gelijk de schrijver was. Dan schreef ik zelf wat er ging gebeuren, dan schreef ik mijn eigen geluk. Al blijf ik achter mijn masker steken in de tijd, de realiteit aan de buitenkant gaat gewoon door. Ik weet dat er een dag komt dat ik dit vergeet en mijn masker wegvaagt. Ooit. Maar of ik er in geloof?